۱۳۸٩/٥/٢٩



روزای خیلی طلایی یادته      روز ترس از جدایی یادته
روز تمرین اشاره یادته  
  شبه چیدن ستاره یادته
شعرای کتابه درسی یادته
    یادته گفتی میترسی یادته
عکسمون تو قابه عکسو یادته 
   بله بونه مکسو یادته
دستمون تو دسته هم بود یادته 
   غصه هامون کم کم بود یادته
چشم نازت مال من بود یادته 
   دیدن من قدقن بود یادته
روزگار قهر و آشتی یادته 
   هیچ کسو جز من نداشتی یادته
رویا های آسمونی یادته 
   قول دادی پیشم بمونی یادته
روزای بی غم و غصه یادته 
   ببینم اول غصه یادته
عصر ابراز علاقه یادته 
   خبر خوش کلاقه یادته
دست گرمت تو زمستون یادته 
   شونه من زیر بارون یادته
واسه خنده اجازه یادته 
   اونا که میگفتی رازه یادته
یادته فالای حافظ تو حیاط  
  یادته قصم جونه شاخه نباط
گل سرخارو نچیدیم یادته  
  یه روزی همو ندیدیم یادته
شرطامون سر صداقت یادته 
   تو مجازات خیانت یادته
پنهونی سر قرارا یادته 
   تاخیرات توی بهارا یادته
گوش ندادیم به نصیحت یادته  
  گشتنت دنبال فرصت یادته
دستاتو می خوام بگیرم یادته 
   راستی تو بی تو می میرم یادته
دونه دادن به کبوتر یادته 
   خاطرات توی دفتر یادته
فال با نیت رسیدن یادته 
   طعم قهوه رو چشیدن یادته
واسه فال قهوه رو خوردن یادته 
   روزی صد بار بی تو مردن یادته
یادته دعای زیر طاقیا 
    دعا زیر بوته های اقاقیا
زیر اون درخت گیلاس یادته 
   با دوتا شاخه گل یاس یادته
یادته گفتن راز به قاصدک  
   یادته چقد به هم گفتیم کمک
فکر بودن توی قایق یادته 
   تو به من گفتی شقایق یادته
پیش هم بودیم نزاشتن یادته 
   اونا مارو دوس نداشتن یادته
نامه بدون امضا یادته 
   اسم مستعار رویا یادته
طرح اون انگشتر من یادته 
   پاسخ مختصر من یادته
فال حافظ شب یلدا یادته 
   اسممو گذاشتی شیدا یادته
چیزی خواستیم از خدامون یادته 
   مستجاب نشد دعامون یادته
چشمون زدن حسودا یادته 
   چشامون شد مثل رودا یادته
گفتی ما باید جدا شیم یادته 
   گفتی باید بی وفا شیم یادته
یه دفعه ازم بریدی یادته 
   خط رو اسم من کشیدی یادته
گفتی عشق تو هوس بود یادته 
   گفتی خوب بود ولی بس بود یادته
حلقه من دسته تو دیدم یادته 
   کلی سرزنش شنیدم یادته
چشم من به چشمت افتاد یادته
    کاری که دست دلم داد یادته
حالا اومدم همون جا وایسادم 
   که تقاضای تورو جواب دادم
در آوردم از دستم انگشترو 
   جا گذاشتم اونجا دفترو
اما قول دادم به قلبمو خدا 
   دیگه دل ندم به عشق آدما
حیف شعری که نوشتم یادته 
   شعر من بدم باشه ولی زیادته